Naturopplevivgane er forskjellig frå dag til dag. Opplevelsane forandrar seg ofte etter værforholda. Når det er stille, fint og klart vær, har man ein annen opplevelse av naturen enn når det er vind og regn.
Det som er spesielt med å vere jeger er at er ein får
oppleve naturen i frå alle side. Når ein sitter på
ein post mange ganger opp gjennom åra, kan man sjå at området
rundt posten forandrar seg frå år til år. Man oppdager
også mange andre ting rundt seg når ein sit på post eller
går i fjellet. Man får ofte tid til å sjå på
alle plantar og andre dyr som veks og bevegar seg rundt deg. Det er ikkje
skjeldan at man får besøk av små fuglar som setter seg
ned ved sida av jegerane, ja faktisk har det hendt at fuglar har sett seg
på geverløpet. I slike situasjonar føler jegeren seg
spesielt heldig. Det er slike episodar ein jeger er klar over kan skje,
og som gjir han ekstra lyst til å vere med på jakt. Man veit
aldri når ein sjølv er oppe i ein slik situasjon.Slike og
andre spesielle naturopplevelsa er jegeren ofte aleine om å oppleve.
Slike opplevelsar har ein ofte lyst til å dele med andre. Men naturen
er slik at du må vere der, "der og da" dersom du skal få oppleve
noko heilt spesielt. Man får ikkje slike episodar gratis.
Slike naturopplevelsar er verdifulle. Du kan vere miljonær
på penger, men kva hjelper det når du er fattig på opplevelsar.
Det er viktig at vi tar vare på naturen slik at vi kan få
oppleve det spesielle og vakre med naturen.
Jegerane har eit stort ansvar for korleis naturopplevelsar kan bli
for både jegar og turist. Jegerane er med på å forvalte
hjortestammen,slik at den skal vere berekraftig. Dersom hjortestammen fell
bort, er litt av opplevelsen med å gå i skog og mark borte.
Menneska har tregd seg meir og meir inn på dyra sitt område.
Dette har ført til at store og små skogsområde er anten,
oppdyrka mark eller bosatt av menneske. Dette blir gjort for at vi vestlige
menneske skal øke livsstanden. Vi har det meir en godt nokk, men
vi vil ha det enda bedre. Dette vil, eller går ut over naturen (med
natur meinast både plantar og dyr) og dei som bruker naturen for
å overleve. Dette er dårlig politikk og vitnar om liten respekt
for naturen. Jegerane er sentrale aktørar når det gjelder
å vise korleis man skal ta seg av naturen sine godar. Derfor må
jegerane sjølv vise respekt for naturen. Vi veit at det er nesten
200000 jegerar som går på jakt kvart år. Dersom
ingen av disse hadde vist respekr for naturen ville det ikkje blitt mykje
natur igjenn.
Jakt er også avkobling frå det vanlige arbeidet. Jakt
er ofte sesongprega. Men det er også mange som driv jakt nesten heile
året. Då ikkje på samme viltet. Slike jegerar er veldig
entustiastiske og innteresert i å drive jakt. Men for dei aller fleste
jegerar er jakta sesongprega. Når det gjeld hjortehjakta begynner
den 15. september. Denne jakta inndeles i to periodar på grunn av
brunsttida til hjorten. Den siste perioden avsluttast den 10. november.
Mange jegerar tar ikkje sommarferie fordi dei vil ha "sommarferien" om
hausten når jakta gegynner. Dette syner kor viktig jakta er for jegerane.
Det å komme seg ut i terenget og oppleve noko annet en det
man opplever til daglig, er viktig og verdifult for mennesket.
Jegerane gledar seg også til jakta fordi dei får treffe
jaktkolegar, venner, arbeidskolegaer, naboar o.s.v. Sjølv
om mange jegerar snakkes ofte er det spesielt å møtes når
ein skal gå på jakt. Alle stille påsamme nivå og
alle kan få oppleve det heit store, nemelig møte med storhjorten.Når
mange jegarar samlast får vi eit godt sosialt lag. Når matpausa
står for tur blir det ofte servert gode jakthistorie. Her blir det
også fortaldt om kva ein opplevde under den forutståande jakta.
Ellers inneberer diskusjonane emner fra politikk til personlige emner.
Det er med andre ord eit godt sosialt lag der ein kan få utløp
for det meste.
Jakt er også spenning. Ein jegar må vere tolmodig og
vente på rette augeblikket.Å vente på dette kan ta lang
tid. Mange jegerar opplever å skyte mange dyr på kort tid,
medan andre ikkje får skjangsen på mange år. Begrunnelsen
til dette er mange. Ein av dei er kor heldig man er, Hva slags jakttereng
man går i, om man er liggar eller jagar, om ein driv drivjakt, smygjakt,
eller postjakt. Det har også sin begrunnelse i kor store skjangsar
ein tar. Enkelte jegerar tar større skjangsar en andre. Dette er
ikkje ein svakhet. Dersom man lykkes med disse skjangsane vil ein etter
kvart bli sikker og trygg på seg sjølv. Dette er ein fordel
for alle jegerar.
Når ein jeger sit på posten sin og det kjem ein hjort
fram til han, vil pulsen ofte stige. Spenninga i kroppen blir ofte stor.
-Du har dyret i sikte men mister det eit augeblikk, kva skal du
gjere? Dyret dukker opp igjenn, du siktar på det, har korsen
i bogen, skjelver litt, plutselig smeller det, dyre faller.
Når dyret er truffe på rette plassen faller dei
fort. Når jegerane ser at dyret faller er det ein lettelse. Du skall
vere sikker på at du treffer, men 100% sikker går det ikkje
and å vere.
Når ein har opplevd å skyte eit dyr har man ein fin
følelse i kroppen. Ein er både glad og litt oppspent, jegerane
gratulerar deg og tykjer at du har gjort eit flott arbeid. Dette styrkjer
sjøltiliten og sjølfølelsen. Dette igjen vil styrke
dine jaktferdighetar.
Dersom man skulle vere uheldig å bomme, kan dette føre
til at trua på seg sjølv vil minke. Man kan bli usikker på
om man vil treffe neste gang. Når neste gang kjem vil kanskje episoden
frå første møte med hjorten dukke opp på netthinna.
Dette er ein lite heldig situasjon ein ny skadesituasjon kan oppstå.
Det er derfor viktig at dei andre på jaktlaget støttat,
tøstar og oppmuntrar den uheldige jegeren. Uheldige kan vi vere
alle uansett kor gode vi trur vi er. Jegerane sin psyke spelar ofte ein
avgjerander rolle om han lykkes eller ikkje.
Mennesket og naturen
Tanken på å ta vare på naturens resursar og livsmiljøet
for levande skapningar har fått ein brei plass i samfunnet. Verdens
forbruk av resursar er i dag svært ujevnt fordelt. Nesten ein miliard
menneske lever i absolutt fattigdom.
Drivhusefekt, ødeleggelse av ozonlaget, tap av arvematerialet
og spresning av forurensing over landegrense er eksempel på utfordringar
verden står overfor. Oppmerksomheten rettet mot miljøet vil
derfor sansynlegvis berre bli større. Miljøvernspørsmål
vil vere gjennomgangstema i internasjonale organ, nasonalforsamlingar,komunestyre
og massemedia. Kvar enkelt av oss vil møte miljøvernspørsmål
i kvardagen - som forbrbrukar, som yrkesutøvere, som deltakarar
i miljøaktevitetar, og som samfunsborgarar.
Den store oppmerksomheten rettet mot bruken av naturesursane
og miljøproblem er av gorholdsvis ny dato. For berre 30 år
sidan blei dei som kjempa for å ta vare på naturen, betrakta
som upraktiske romantikara. Begrepe miljøvern var knapt nok oppfunne,
og økologi var eit fagfelt for nokon få spesialistar.
I dag blir økologiske grunnbegrep innarbei heilt ned i barneskulen.
Miljøvern har vert, og er i stor grad eit spørsmøl
om holdning til bruken av naturen og dens resursar. Eit eksempel på
ein slik holdning eller grunnide er oppfatninga av naturen som ein nasjonal
arv. Ingen enkelte generasjonar har rett til å ødelegge eller
missbruke den på bekostning av alle kommande generasjonar.
Eit slikt grunnsyn står i motsetning til holdninga: "Naturen
er til for å brukast." Med brukast meinast her ein einsidig
økonomisk utnytting, forbruk og vekst. Naturen består under
denne synsvinkelen av nyttige og skadelige arter.
Eit samfuns holdningar til og forståelse av naruren henger
nert samand med kulturen, der religion ofte er eit viktig element. Forskjellige
samfun har derfor ulikt syn på naturen og ulike holdningar til bruken
av naturresursane. I den vestlige kulturen, som vi er ein del av, har utnyttingssynet
vert framtredande i gjennom tidene. Vesten har samtidig gått
forann innanfor den teknologiske utviklinga som har funnet stad dei siste
århundreda, og har derfor "på godt og vondt" gitt hovudbidrag
til den situasjonen vi har i dag.
At det i det siste tiåret har skjedd ein endring i vår
holdning til naturen , må sjåast i samanheng med at vi har
oppnådd ny erkjennelse og forståelse av samanhengar i naturen.
Vår skjebne er knytta til plantane, dyra og naturgrunnlaget. Men
endringar i holdningar må sjåast i samanheng med at vestlig
safunn har endra seg frå å vere eit mangelsamfunn ti å
bli eit overflodssamfunn. Så lenge det rår fysisk nød,
betyr mange andre livskvaliteter lite. Den som svelt, bryr seg lite om
vakker utsikt. I Norge, og i dei fleste andre vestlige land har utviklinga
forlengst paseet det stadiet da folk svelter eller fryser. Vi har nådd
så langt at ytterligare økning i forbruket av varer ikkje
lenger behøver å vere utrykk for økt levestandar. Ein
slik forbruksøkning vil derimot ofte føre til ytterlig forureining
og belastning av naturen