HISTORIKK

Snø har vi hatt i Norge i uminnelege tider. Behovet for å kunne ferdast på snøen har og vore viktig for at folk skulle overleve dei lange vintrane. Ordet ski er gamalt og tyder rett og slett ein kløyvd stokk. På denne stokken vart foten på ein eller annan måte festa, og snøen bar samstundes som ein kunne gli i unnabakkane og framkomsten vart enklare.

Den tidlege skisporten

Telemark er eit sentralt namn innan skisport. "Skisportens vogge" vart det kalla, sjølv om dette er ei sanning med modifikasjonar. Telemark fostra mange dyktige skiløparar og skimakarar, og den mest kjende av desse var nok Sondre Nordheim (1825-1897) frå Morgedal. Han var ein av dei som var med og utvikle skiutstyr frå å vere ein nytteting til å verta fritidsutstyr. Men det skal seiast at han var langt i frå den einaste. Både i frå Trøndelag og andre plassar i landet høyrer vi om helbinding og innsvingte ski.

Dei fyrste åra sine på ski var det telemarksvingen Sondre Nordheim nytta. Om han ikkje direkte oppfinnaren, var det han som fekk mykje av æra for den parallelle svingen, eller Christianiasvingen som den og vart kalla. Som så mange andre på 1800-talet, utvandra Sondre Nordheim til Amerika. Der heldt han fram med karstykka sine på ski, og vart godt kjend også der borte.

Den andre telemarkbølga

I 1984 vart det første norgescup-rennet arrangert, og året etter gjekk nordisk meisterskap av stabelen på Oppdal. Det første uoffisielle VM vart halde i Hemsedal i 1987, og der var det 20 nasjonar med.
Dette dei største utviklingstrekka innan telemark, men det har heile tida vore eit slags skille mellom det gamle og opphavlege, og den forma vi kjenner frå alpinanlegga, med ei utstyrsutvikling som framleis går så det susar.