ROSEKYRKJA
Historie
Frå 1700 og utover selde den danske staten mesteparten av dei eigedomane den hadde her i landet. Staten måtte ha pengar til krigføring og det var ikkje så reint små summar staten skaffa seg ved å selge kyrkje og tilhøyrande jordgods. Det var velstående nordmenn som var dei vanligaste kjøparane, og det vart snart eit vilkår for å vere velstående at ein åtte ein eller helst fleire kyrkjer. Det var ikkje uten vilkår ein fekk kjøpe ei kyrkje. Ein måtte betale kontant og desutan måtte ein forplikte seg til å halde kyrkja i forsvarleg stand.

I 1723 vart Jetmund Erikson Stordalsholmen kyrkjeverje for Stordalskyrkja. Han dreiv med handel på Stordalsholmen og var ein av dei mektigaste og rikaste mennene på Indre Sunnmøre. I 1723 vart Stordalskyrkja lyst ut til salgs på ein auksjon i Bergen. Jetmund Erikson Stordalsholmen reiste til Bergen for å kjøpe kyrkja. Den 14. juli fekk han tilslaget og han kjøpte kyrkja av den danske stat ved Fredrik den 4. for 40 riksdaler. Det gjekk heller lenge frå handelen var gjort til Jetmund fekk skjøtet på kyrkja. Skjøtet er datert 3. juli 1725. Jetmund åtte kyrkja fram til 1740. Då kjøpte kjøpmann Hans Haltermann "Diesvinge" ho. (Diesvinge låg i Borgundsund, seinare Ålesund). Haltermann fekk skjøtet 23. februar 1741.
Peder Larsen Widdahl hadde gifta seg med dotter til Jetmund Stordalsholmen,Anna, og han ville gjerne ha kyrkja. Widdahl kjøpte kyrkja av Haltermann for 120 riksdaler. Skjøtet er datert 15. mai 1746. Peder Larsen Widdahl og kona Anna Jetmundsdotter var barnlause, men dei tok til seg brordotter til Peder, Olave Olsdotter Widdahl. >Då Peder og Anna døydde , arva Olave det dei åtte, blandt anna Stordalskyrkja. Testamentet til Olave er tidfesta til 2. mai1766. Krusefikset er frå den første kyrkja
Olave Olsdotter Widdahl gifta seg med Hans Pauli Ursin, "undi Lofoten, Nordlands amt", Olave døydde i ung alder og mannen overtok kyrkja. Hans Pauli Ursin var ikkje så interessert i å eige Stordalskyrkja, så difor starta han å forhandle med bøndene i Stordal om kyrkja. I 1774 reiste Ursin sørover til Bergen med fisk. På turen stoppa han ved Valderøy, og på Walderhaug møttest han og nokre representanter frå bøndene i Stordal. Den 20. august 1774 vart det avgjordt at Stordalsbøndene kom til å kjøpe kyrkja, og prisen var 436 riksdaler. Skjøtet frå Hans Pauli Ursin til bøndene i Stordal er tinglyst 8. juni året etter. Dei siste åra Stordalskyrkja var i hendene på Hans Pauli Ursin, hadde ho vorte dårleg stand. Gamal var ho og, så tanken om ei ny kyrkje var snart reist. Sokneprest Ebbe Carsten Tønder, som kom frå Helgeland, gjekk inn for ei ny kyrkje i Stordal med stor iver. Han utarbeidde planer for det nye bygget og etter Tønders plan vart kyrkja bygd. Stordalsbøndene hogg sjølv tømmeret og etter mykje arbeid fekk dei reist kyrkja som vi dag kjenner som Stordal gamle kyrkje.