På våre kantar kjenner dei fleste til torvmosen på myrane. Går du oppover mot fjellet eller inn i skogen vil andre artar ta over, som eit teppe i nyansar av grønt. Mosen er ei svært nøysame plante som klarer seg med lite lys og næring. Kva artar du fin på ein stad er avhengig av dei økologiske forholda der.
Mosane har ikkje vanlege røter, så heile planta er med og tek opp vatn. Dei kan ta opp store mengder vatn og verkar som eit vassreservoar for naturen rundt. Samtidig kan dei tåle langvarig tørke.
Mosen har også både kjønna og ukjønna formeiring.
Dei om lag 1000 mosane me har i Norge blir delt inn i to grupper:
- Bladmose (Musci) er vanlegaste og har alltid stengel og blad og bra utvikla forkim. Her kan du sjå nærmare på: torvmose/kvitmose, bjørnemose, blank sigdmose, etasjemose, kråkefotmose, engmose og stiv kulemose
- Levermose (Hepaticae) har ein liten forkim. Dei minner om lav og ligg ofte som eit blad mot bakken. Nokre har stengel, men då er bladene utan nerver. Her er eit par døme på desse: tvaremose og bergmuslingmose.
