Mot ålvak morgon vestan-fjella gløder

som fjerre draumeland i lufta blå.

Bred-skauta tinderader ligg og bløder

i fyrste bjarte solskimt austanfrå.

Or kyrre rømda stilla svell og fløder

i skire dagblik kringum tind og trå.

Og attum Sotenuten svart og himen

døyr natta ut i kløkke morgontimen.

I Noregs hjarta under gråfjell-herda

der fjordabotnen seg um bergglip vrid,

ligg Ulvik, perla midt i jøkulverda,

med blomefonna under grøne lid.

Her lyser heimehug og arbeidsæra,

her møter Hardang deg frå gamal tid.

Blå fjord og solfjell, kvite aldehagar

skin fagert som i dine barnedagar.

Or urgrå segn og soge landet flotnar,

ein sokken tempeldom mot allheims Gud.

Snøkjempor ris or kaldhjelm-svarte botnar,

berg-gil slær att sin solport mot sud.

I sjumils-salar sula fjerrgrå jotnar

som fjetra stokk i stein i sylvbudd skrud.

Med snøkvit hatt or skodda stangar Onen,

og Døgro syng med tunge fossetonen.

Vassfjøra prud sitt blanke solslott lyfter

i morgonglansen. Versky-krullar glir

kring Hovd som grannekjend med Snikupp dryfter

um jøtulkongen til hans bergdros frir,

Eit snøland søv i sør som sylvskaut syfter

or døkke djuv i gull og blå safir.

Krøkt som ei ørneklo i himmelbrynet

ris Kvasshovd upp i vest og stengjer synet.

I eldraud glo stend himlen aust um skardet,

og ljose morgontindar skin i nord.

Brått glimer solspjot gjenom furebaret

og skuggesting ein rangsvævd, blådøkk fjord.

Berglandet ljosnar. Yver linor harde

dreg belar-bljuge smil mot dagsens mor.

Blå brear brenn, og sylvbragl skin frå sjøar,

og vinden vekkjer nattedogga bøar.

Ein ljuv oase blømer rundtum pollen

der snøfjell speglar seg, og vindgul blès.

Vent lyser Hakastad, og vid er vollen,

og ljos skin kyrkja utpå Brakanes.

Kvitskruda, krokne aplar bøygjer kollen,

raudkanka greiner druper yver hès.

I vårsælt vemod sorg og saknad grøtest

når is og bjørkelauv i fjellet møtest.

Grå gardar ligg i aldeskogen. Une

og skuggelogn og livd gjev gamle tre.

Nytt tród er sett imot ei apalkrune

som venglar blomar yver tunet ned.

So heimekjent og kjært er dette tunet,

det hev ein eigen ljos og signa fred.

Og Torsteinsap'len millom krabb og krake

hev breitt si krune yver skytjetaket.

På Angerskleiv der trur eg mange stogga

og såg attende fyrr for godt dei drog.

Og kanskje tåror augnakriken dogga

då dei til avskil sine minne vog.

Bjart blenkte Gauro under Løkvelogga,

og grøn låg grenda millom sjø og skog.

Men her var trongt, og svarte vintrar frøyser

meir is kanhende enn ein vårdag løyser.

Frå gamalt bondens von og veg var staka,

og husmannsfolk fekk lauva åt ei geit.

Men kunde hjarteliv og lengslor klaka,

so levde draumen. Segn og slåttar, veit

eg, eig ein dåm som mang ein hug kan taka,

og målet set so tidt ein lærd i beit.

Det hev ein svip av bygda sjølv i draget,

so blid ein ynde og so byrg ein brage.

Her vaks det menn i harde kvardagsstrevet,

og vis manns råd er god i styr og stjorn.

Dei gamle lukka fann, og kvinnor gjæve

ol friske, glade, evnerike born.

So mang ei hand bar merke etter grevet,

men yver åkerreina lyser eng og korn.

Bløm fagert heimbygd under grøne lida,